Olympische Spelen

jul 28

Oorlogstijd in Olympisch Londen!
Stad bijna geheel door zwaarbewapende militairen bezet!
Afweergeschut op flatgebouwen!
Dane Beerling, Amsterdam 28 juli 2012.

De Olympische Spelen 2012 zijn in Londen begonnen en wij allemaal moeten dat weten. Ontsnappen aan dat nieuws kán domweg niet. Heel Nederland, zo lijkt het, is daarmee doordrenkt. Er zijn mensen die dat alles als terreur ervaren, maar die hebben niks in de melk te brokken. En natúúrlijk laat die bejaarde mevrouw tevens TV-BN’er, nu iets minder dikke schreeuwlelijk, heel vroeger kampioen zwemmen, en later Nederlands Staatssecretaris voor Sport enzovoorts, zich alwéér niet onbetuigd. Adoeh! En de sporters, hier en daar besmet met doping, worden geafficheerd als HELDEN. “Topsport heeft niets met sportiviteit te maken”, zei een van hen een paar maanden geleden bij Pauw & Witteman. Voor mij was dat geen nieuws.

 

Zij die topsport bedrijven zien er nu nog goed uit, maar er zal een tijd komen dat ze kunnen gaan lijden aan depressies. Ofschoon zij, net als voorheen militairen, politieagenten enzovoorts, niet gauw geneigd zijn om daarmee ‘uit de kast te komen’, uit vrees om voor slappeling te worden gehouden. In een documentaire onlangs, waren er wel sporters die verhaalden over hun depressiviteit als gevolg van de druk om topprestaties te leveren. Er waren zeer succesvolle topsporters die zeiden zelfmoord te hebben willen plegen. Cricketers slaan nogal eens de hand echt aan zichzelf. Maar ook andere topsporters. Alleen de die-hards, houden het vol. Mart Smeets is zo iemand: niet van het TV-scherm weg te branden, die man!

Is over een oorlogssituatie spreken niet een tikkeltje overdreven?, vraagt u zich misschien af. Dat zal mogelijk zo zijn voor hen die geen oorlogservaring hebben. Bij hen die dat wel hebben, lijkt de situatie in Londen op die welke ze zelf hebben meegemaakt. Bijvoorbeeld dat afweergeschut op de flatgebouwen brachten bij mij de herinnering naar boven aan afweergeschut, inclusief militaire bemanning, in onze voortuin op het Kroesenplein in Batavia, voormalig Ned.-Indië. Dat kanon moest overvliegende Japanse toestellen neerhalen. Ik was nog net geen acht, maar ik begreep toen al wel dat de Japanners dat ding zouden bombarderen… inclusief ons huis. Brrr! ‘t Is dat de toenmalige waarnemend burgemeester, A. Th. Bogaardt, vóór Japan Indië bezette, Batavia tot open stad heeft verklaard en dat akelige ding prompt uit onze voortuin verdween.

Over een paar dagen ga ik naar Indonesië en bezoek daar mijn zusters, hun echtgenoten, kinderen en kleinkinderen. Al mijn tijd zal ik aan hen besteden, aan het bezoeken van plekken en plaatsen waar we samen zijn opgegroeid en daar herinneringen op halen aan gelukkige, maar ook nare tijden. Naar het Kroesenplein gaan we niet omdat dat er niet meer is, weet ik van een vorige reis. Ik zal het wel hebben over het kanon in onze voortuin. Over de Olympische Spelen zal ik met geen woord reppen.

Aan sport doen, je bewegen, voetbalspelen, tafeltennisspelen, hardlopen om je lekker te voelen, is een goede zaak. Maar als het doel is om HELD te worden, ben je heel erg slecht bezig!

 

 

 

Leave a Reply

*