“MIJN HART BREEKT”

jul 03

MIJN HART BREEKT

‘MIJN HART BREEKT’ is de titel van een interview in het blad MOESON met Tierry Baudet van Forum voor Democratie. Baudet is naast politicus ook historicus, jurist en publicist. Hij studeerde rechten.
Hij schreef het non-fictieboek Oikofobie, wat gaat over de neigingen die de westerse elites zouden hebben om de eigen cultuur kapot te maken.

De interviewster, Dewi De Nijs Bik, vroeg zich af hoe het ‘precies zat met zijn Indische achtergrond’.

Baudet: ‘Mijn familie is al ruim een eeuw in Nederland, maar het Indische leeft voort.’ Baudet’s overleden opa schreef meerdere boeken over Indië en was ook deskundig op het gebied van de Molukse geschiedenis, waaruit blijkt “dat er een ernstige nalatigheid is geweest vanuit Nederland waardoor de Molukkers destijds tot wanhoop werden gedreven.”

De Nijs Bik: “Thiery is niet de enige rechts-conservatieve opiniemaker of politicus met een Indische achtergrond.” , waarna ze enkele namen laat volgen, waaronder Amanda Kluwer, Geert Wilders en Theodor Holman.

Baudet: ‘Heel veel mensen die nu vooroplopen in het debat over de islam hebben een Indische achtergrond. Veel Indische Nederlanders wilden Nederlandser dan Nederlands zijn. Dit zou ik ook graag zien bij de andere immigranten.’
De Indo als de perfecte immigrant, lijkt hij te  zeggen, meent De Nijs Bik.

Dane Beerling: Maar als ik naar het rijtje genoemde lui kijk ‘met een indische achtergrond’ (die Baudet voor het gemak allemaal Indo’s noemt), dan valt mij een Niet-Indo op, namelijk Wilders, en het is vooral hij die zich afzet tegen Moslims! Indo’s migranten noemen is bovendien een pertinente onjuistheid! Velen van hen gingen nota bene naar hun vaderland of grootvaderland, naar huis dus. Bovendien werden Indo’s al rond 1916 bij wet tot de Europeanen gerekend, wat een heel logische beslissing was! Het lijkt mij dat er het een en ander ontbreekt aan de historische kennis over Nederlands-Indië bij de historicus Baudet.

De houding van de Nederlandse politiek t.o.v. de Indo’s, Europeanen dus feitelijk, tijdens en direct na de overdracht van Nederlands-Indië aan de Indonesiërs, heeft ertoe geleid dat in Nederland over Indo’s werd gedacht dat het Indonesiërs waren. Niet in het minst door het sturen van de Commissie Werner om de Indo’s, onder enorme druk, ertoe te bewegen om voor het Indonesische staatsburgerschap te kiezen. Toen Dr. Drees, hij was destijds Minister-President, het rapport van de Commissie Werner las, constateerde hij dat de daarin gebruikte terminologieën t.a.v. Indo’s, niet verschilden van die in Hitler-Duitsland gangbaar waren t.a.v. Joden en Zigeuners. En het rapport verdween dankzij Minister-President Dr. Drees in een la om er nooit meer naar te laten kijken. Dat rapport is tenslotte toch te voorschijn gekomen, maar heeft nergens aandacht gekregen en is ook nooit becommentarieert geworden.
Bovendien werd om te voorkomen dat de Indo’s naar Nederland zouden komen, bij de overdracht van Nederlands-Indië aan Indonesië, Nieuw-Guinea buiten de overdracht gehouden. Nieuw-Guinea werd destijds tot ‘thuisland’ (letterlijk!) van de Indo’s verklaard. Nederland had er een oorlog met Indonesië voor over om dat voor elkaar te krijgen: de “Nieuw-Guinea-oorlog”. Dankzij buitenlandse druk, m.n. de VS, is Nieuw-Guinea nooit het thuisland geworden van de Indo’s en zijn zij toch naar hun echte thuisland Holland gekomen.

Thierry Baudet: “Dat Java het overnam en het Nederlandse koloniale rijk overpakte en een schrikbewind heeft ingesteld: mijn hart breekt als ik daaraan denk. We hadden de Javanen nooit de sleutels van het eilandenrijk moeten geven. Hoe er is huisgehouden op veel eilanden (…) het is allemaal erg verdrietig.”

Dane Beerling: Over hoe Néderland daar heeft huisgehouden in de honderden jaren dat Nederland daar de baas was, zwijgt Baudet. Geen woord over het massaal vermoordden van de Bandanezen, van de Atjehers via het vanaf zee bombarderen van hun dorpen met de kanonnen van de Hollandse schepen, en het vermoorden van Balinezen en anderen ginds en het op zeer grote schaal beroven van de volkeren daar, zwijgt Baudet. Van dat Baudet zegt dat zijn hart breekt als gevolg van het handelen van de Javanen, geloof ik geen lazer!

Nog even over de Indo’s die naar Holland kwamen: velen werden begeleid bij de integratie in de Hollandse samenleving. Zo was er een gezin waarover de begeleidster o.m. het volgende schreef: “Het gezin integreert uitstekend, maar ik kan niet garanderen dat het toch niet stiekem rijst eet.” 

In een filmverslag, zonder geluid, is te zien dat in een keuken met een kleine Indische vrouw daarin naast het aanrecht, een witgeschorte hulpverleenster naar een aardappel wijst en naar een aardappelschilmesje. Ze maakt duidelijk dat de Indische de aardappel moet schillen. De Indische pakt het mesje en de aardappel en begint die te schillen, van zich áf natuurlijk! Dat zint de Hollandse hulpverleenster niet en rukt de aardappel en het aardappelschilmesje uit de handen van de Indische. Ze schudt met haar wijsvinger heen en weer en laat dan vervolgens zien dat je naar je tóe moet schillen…

Bij het zien van dat filmische tafereel kwam bij mij weer een eigen ervaring boven, een ervaring die ik had op het Hospitaalschip Kota Inten, waarmee ik, samen met mijn vader, broers en zusters naar Holland voer. De passagiers aan boord waren verder o.a. licht- en zwaargewonde militairen die aan de Politionele Acties hadden deelgenomen. Om verveling tegen te gaan werden de lichtgewonden gevraagd om te helpen bij o.a. het schillen van aardappelen, wat in een van de ruimen van het schip plaatsvond. Ik klom ook het ruim in om de soldaten te helpen met schillen. Ik deed het zoals ik dat geleerd had namelijk van mij áf. Eén van de soldaten, een dienstplichtige uit Holland, zag dat en riep: “Je lijkt wel een Inlander!” Een Hóllandse soldaat nota bene die slechts een korte tijd in Indië was geweest wist hoe je een Indo in verlegenheid kon brengen: namelijk door hem inlander te noemen. Indo’s waren immers geen Inlanders, maar Europeanen?
Dat van me af schillen deed ik vanaf die dag nooit meer.

 

Dane Beerling juni 2018