Correspondents Dinner

Correspondents Dinner
Mark Rutte heeft dankzij een team van medewerkers een geslaagde avond gemaakt van zijn door Twan Huys van Amerika gekopieerde “Correspondenst Dinner”. Dat het een succes was kregen we te horen van allerlei journalisten. Er hebben ook veel mensen via de TV de grappen en grollen van Mark Rutte gevolgd. Zij konden zien dat de zaal barstensvol bekende TV-lui zat die hartelijk en aanstekelijk om de nieuwe Nederlandse komiek lachte. Met een zaal vol dat soort lui is succes natuurlijk heel gemakkelijk verzekerd.
Na afloop werd aan Rutte gevraagd of ie het de volgende keer wéér gaat doen. Antwoord van Rutte: “Ik zou dat wel willen, maar dat hangt natuurlijk van Twan af.”

We weten nu dat Rutte ‘gewoon’ Twan tegen Twan Huys mag zeggen en Twan op zijn beurt mag waarschijnlijk ‘gewoon’ Mark tegen Mark Rutte zeggen. Ons kent ons, immers? Ook al proberen journalisten nog altijd bij hoog en bij laag te beweren dat zij niet de kleur van politici aannemen omdat ze voor hun brood van hen afhankelijk zijn. Ik heb ze nooit geloofd.
Ron Fresen deed verslag van Mark Rutte’s optreden en meldde ook dat “men vindt dat Rutte kritiek altijd gemakkelijk weg lacht”. Wie bedoelde Ron Fresen met “men”? Het publiek? In ieder geval niet zichzelf, was mijn indruk. Maar “men” zijn wel dégelijk de journalisten als Ron Fresen zelf, want van wie anders hoort “men” (het publiek) wat politici allemaal zeggen en doen en niet doen?

Nu we het toch over Rutte hebben: we hebben allemaal kunnen zien hoe hij De Turkse premier Ahmet Davutoglu heel hartelijk met twee handen begroette, zoals vrienden vaker doen. Op de vraag van een journalist of Rutte het met die man ook over het schenden van mensenrechten in Turkije heeft gehad (zoals bijvoorbeeld de gevangen genomen redacteuren van Turkse kranten), zei Rutte dat je je aan één onderwerp (de Syrische vluchtelingen) diende te houden als je op bezoek bent.

Dane Beerling, 11-02-2016